عدالت را- به معناي عام آن- مي­توان مهمترين آرمان حيات بشري با معيارهاي الهي دانست كه همه­ي ما خوانده و شنيده­ايم كه «لقد أرسلنا رسلنا بالبينات ليقوم الناسُ بالقسط»

 عدالت از آن روي در تعريف نخبه و نخبگي حائز اهميت است كه در ساختار فعلي كشور ما اگر برچسب نخبگي در هر دوره­اي از زندگي كسي بر پيشاني­اش بخورد، تا آخر عمر در تمام دسته­بندي­هاي نيروي انساني مملكت در سبد نخبگان قرار خواهد گرفت و اينچنين مادام­العمر از امكانات و تسهيلاتي كه در اختيار اين قشر قرار مي­گيرد منتفع خواهد شد.

 به عنوان مثال در سيستم فعلي اگر يك نوجوان 18 ساله تهراني با ميانگين هوشي متوسط به بالا در صورت وجود پشتوانه­ي مالي مناسب از ناحيه­ي پدر به راحتي قادر است حائز رتبه­ي بالايي در كنكور شود و در سبد نخبگان قرار گيرد. حال آنكه نوجواني با سطح هوشي مشابه او در شهرستاني در استان لرستان از چنين امكاني برخوردار نيست. آيا يك نوجوان باهوش در يك روستاي دورافتاده كلمه­ي المپياد اصلاً تا به حال به گوشش خورده كه سيستم ما المپياد را به عنوان معيار نخبگي معرفي مي­كند؟ چگونه مي­توانيم با چنين معيارهايي دانش­آموزي را كه در يك مدرسه­ي دولتي در يك شهرستان كوچك درس مي­خواند در يك رقابت سالم با دانش­آموز مرفّه پايتخت­نشين قرار دهيم؟ دانش­آموزي كه از همه نوع امكانات نظير معلم، كلاسهاي فوق برنامه، كتابها و جزوات در دسترس، سال بالايي­هاي باتجربه و... برخوردار است.

 با توجه به افزايش روزافزون دوپينگي­ها در ميان المپيادي­ها و رتبه­هاي برتر كنكور و با توجه به اينكه سيستم فعلي نخبگي را بر اساس اين 2 موضوع معين مي­كند، به نظر مي­رسد اجحاف و تبعيض زيادي در سيستم فعلي، به خصوص براي آن دسته از هموطنانمان كه در شهرهاي بزرگ زندگي نمي­كنند، وجود دارد. علت افزايش دوپينگي­ها خود نياز به تحليل­هاي كلان و بلندمدت در امر كنكور و مسابقات علمي كشور نظير المپيادها دارد كه نياز به ساعتها بحث و بررسي دارد، ليكن آنچه به عنوان يك گزاره­ي خوب، كه فاصله­ي زيادي تا اجرايي شدن دارد، مي­توان بيان كرد اينست كه يكي از مهمترين معيارها در تعريف نخبگي بايستي اين باشد كه آحاد افراد جامعه شرايط برابر و مساوي براي احراز اين معيارها را داشته باشند.

 به اميد روزي كه بي­عدالتي از روي زمين ريشه كن شود به دست حجت باقي خدا بر زمين، انشا الله.